Brabantse Humor op Klompen

Johan Biemans, 1983

De verhalen in dit boek heb ik verteld zoals Van Gogh ze weleens geschilderd zou kunnen hebben. Iedereen kent zijn 'aardappeleters', het zijn Brabantse mensen. Hij heeft ze niet mooier gemaakt dan ze waren, nee hij heeft ze in hun wezen gelaten, zoals we dat hier zeggen.
Datzelfde heb ik geprobeerd te doen met mijn Brabanders. Ik heb ze gelaten als een rauwe bos aardappelen, waar het loof en zand nog aanzitten. Zo gauw ge die aardappelen gaat wassen en schillen en reepkes gaat snijden, zoals ze dat doen bij frites, dan lijken ze allemaal op elkaar en dan hebt ge geen Brabanders meer.
En ge weet 't, Brabantse verhalen zijn sterke verhalen, dat is hetzelfde. Ze moeten luisteren naar drie dingen: ze moeten overdreven zijn en onnozel én ondeugend. En toch blijven de Brabanders in de verhalen allemaal goeie mensen. Trouwens, Onze Lieven Heer heeft ons mensen op een heel aparte manier in elkaar gefrot. Aan de voorkant lijken we allemaal een beetje op een kerkorgel, en aan de achterkant op een kermisorgel, als ge begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb weleens gedacht dat Onzen Lieven Heer - als hij beter geweten had - misschien ook wel Brabander had willen zijn. Maar ja, dan was hij misschien boer geworden of sigarenmaker, ja misschien wel smokkelaar, jeneverstoker of stroper. En dat is toch weer heel wat anders als... pater. En zodoende.

Daarom zou ik zeggen: geniet met ingetogen glimlach van deze met woorden geschilderde verhalen en proef de humor, de ziel van onze Brabantse goeien aard.

Johan Biemans